Verslag 1/2 triathlon Deinze

27 Jan 2016

23 augustus : raceday … ik had er veel zin in aangezien het een ratjes-feest beloofde te worden daar in Deinze : maar liefst 15 ratjes deden een stuk van het parcours of de volledige halve afstand. Zalig. 
De stress was dan ook wat minder bij aankomst daar in Deinze want er waren heel wat bekende gezichten te bespeuren en een gezellig babbeltje slaan, neemt dan ook wat stress weg. Bij een aantal andere ratjes had dit precies wel niet hetzelfde effect 
 
Gerief in de wisselzone en dan op het gemak naar de zwemstart om daar de supporters nog eens te zien zodat ze ons wat succes konden wensen! Om 9u45 was het de beurt aan de mannen om te water te gaan en 20min daarna was het aan de ladies. Tine en ik  doken de Leie in en begonnen aan onze wedstrijd. Na ons startte ook nog Patje die in Trio meedeed.
 
Na die val in april is gebleken dat zwemmen nooit meer zal zijn zoals ervoor dus moest ik doseren. Rustig starten aan de buitenkant en mooi het lijntje volgen. Hoe verder de wedstrijd vorderde hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg en ik durfde dan ook mijn snelheid wat op te drijven. Het water was zalig van temperatuur en het ‘wasmachine-effect’ was er totaal niet aangezien we maar met een 60-tal dames gestart waren. Super! Na het keerpunt richtte ik mijn focus op enkele bootjes in het water en daarna zag ik de trap al om uit het water te klauteren. Toen ik op mijn uurwerk keek, was ik best tevreden met die tijd : ik verloor maar een goede 2,5min op mijn tijd van vorig jaar. De eerste glimlach kon er vanaf (aja want eens uit het water staan er heel wat fotografen é :-p ) .
 
Op de fiets merkte ik dat het erg lastig ging worden, de ene na de andere fietser stak me voorbij. Met die tegenwind kon ik amper vooruit, mijn elleboog was uitgeput van het zwemmen, trekken op de armen zat er niet meer in … Het positieve eraan was dat ik wel alle ratjes heb zien passeren! Eerst Niek en dan mijn zoetje, Jo die zoals gewoonlijk aan een inhaalrace bezig was! Bij elke passage van een clubgenoot volgde er een aanmoediging! Leuk! Halverwege keek ik op de klok en zag dat het goed was! Dezelfde tijd van vorig jaar zat er mss toch in… maar het laatste rondje was er teveel aan… logisch.. na de val had ik niet meer dan 75km gefietst en dan wil je 90km knallen op wedstrijd? Wat dacht je nu! Na het laatste stuk tegenwind kwam ik, in een precies verlaten, Deinze aan in de wisselzone na 3u02 fietsen (kleine 10min trager dan vorig jaar). Het yes-gebaar naar mijn ouders was veelbetekenend… deel 2 zat erop.
 
Bij de start van het lopen vond ik alle supporters terug op de markt, aja die waren al gaan kijken naar de toppers! Op het loopparcours leek iedereen zo traag te lopen of zelfs te stappen, wat was da jong? Ik had wel wat last van de normale ganzenpas maar ik vertrouwde erop dat dit zou beteren…. Niet dus! Die ganzenpas maakte plaats voor zware benen! Wat was dat afzien! De eerste ronde konden de ratjes nog gekke bekken naar elkaar trekken maar daarna was het eerder een veelbetekende blik werpen naar elkaar.. Het werd lopen naar de bevoorrading om daar even te stappen om deftig te kunnen drinken en dan weer vertrekken. De laatste ronde kwam ik Jo nog tegen op de fiets en die zei ‘komaan schatteke, ik ben fier op jou dat je dit alweer doet’, precies wat ik nodig had om verder te gaan! Togheter sports better! 
 
Ik hield nog een klein beetje over zodat ik niet al strompelend over de meet kwam maar wel met een brede glimlach! Daarna volgden enkele vreugde-tranen en nam ik wat felicitaties in ontvangst. Tijd was 10min trager dan vorig jaar maar ik liep sneller dan vorig jaar! Whoe! Eindigen met een positieve noot! Wat is triatlon toch een prachtige sport!
 
 

En tot slot moest het beste eigenlijk nog komen : De pizza Idea is van ons!!!! Na de wedstrijd zakten we af naar Oudenaarde met een pak ratjes en enkele supporters. Het werd er wat puzzelen aangezien er maar plaats was voor 15 man en we daar met 19personen en 3 kinderen toekwamen maar eens we allemaal zaten, kon het ‘feestje’ beginnen! Gezellige bende en veel pizza’s wat moet een triatleet nu meer hebben na een wedstrijd? Er werd gelachen, nagepraat, .. en afspraken gemaakt om dit na elke wedstrijd te doen! Tine verzilverde zelfs een sponsor-overeenkomst met de Pizza Idea! 
 
Bedankt supporters en proficiat aan alle ratjes die stuk voor stuk het beste van zichzelf gegeven hebben!